başrahip

is., -bi, T. baş + Ar. rāhib
Manastırlarda en kıdemli ve yönetimden sorumlu rahip

Çağatay Osmanlı Sözlük. 2010.

Look at other dictionaries:

  • baş — 1. is., anat. 1) İnsan ve hayvanlarda beyin, göz, kulak, burun, ağız vb. organları kapsayan, vücudun üst veya önünde bulunan bölüm, kafa, ser Sağ elinin çevik bir hareketiyle başındaki tülbendi çekip aldı. N. Cumalı 2) Bir topluluğu yöneten kimse …   Çağatay Osmanlı Sözlük

  • başrahiplik — is., ği 1) Başrahip olma durumu 2) Başrahibin görevi 3) Başrahibin makamı …   Çağatay Osmanlı Sözlük

  • rahip — is., bi, Ar. rāhib Hristiyanlarda genellikle manastırda yaşayan din adamı, keşiş Biri bir rahipti; dağınık, birbirine karışmış uzun yağlı saçlarını parmaklarıyla taradı, kalpağının altında topladı. M. Ş. Esendal Birleşik Sözler başrahip …   Çağatay Osmanlı Sözlük

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.